Metoda magnetyczna:

Metoda geofizyczna z grupy metod pasywnych. Przy pomiarach magnetycznch nie wprowadza się do gruntu nowych parametrów fizycznych, a jedynie mierzy wartości zaburzeń naturalnego pola magnetycznego ziemi. Magnetometry są urządzeniami niezwykle czułymi, charakteryzującymi się wysoką rozdzielczością pomiarową (do 0.25 x 0.05 m) i szybkością wykonywania pomiaru. Metodą magnetyczną można wykrywać obiekty, które przez swoje właściwości ferromagnetyczne zaburzają pole magnetyczne ziemi. Metoda ta sprawdza się często w przypadku poszukiwania obiektów, których wypełniska mogą zawierać większe ilości tlenków żelaza, niż otoczenie, ale jest również wrażliwa na obiekty poddane obróbce termicznej, czy posiadające właściwości ferromagnetyczne, np. niektóre rodzaje skał. Warunkiem wykrywania obiektów metodą magnetyczną – jak w przypadku wszystkich geofizycznych metod – jest wystąpienie kontrastu, pomiędzy właściwościami poszukiwanego obiektu, a jego otoczenia.
Wśród magnetometrów wyróżnia się gradiometry, mierzące natężenie wektora lokalnych zaburzeń pola magnetycznego, a także m. in. magnetometry pompowane optycznie (np. cezowy, czy rubidowy), których sondy rejestrują bezwzględne wartości skalarne ziemskiego pola magnetycznego. Uchodzą one za urządzenia czulsze, penetrujące ‚głębiej’, lecz wolniejsze niż magnetometry transduktorowe (gradiometry).