Metoda elektrooporowa:

Należy do grupy metod aktywnych, tj. takich, które wymagają wprowadzenia do badanego środowiska dodatkowego parametru, w tym przypadku – pola elektrycznego. Po jego wprowadzeniu do gruntu mierzy się opór przepływu tego prądu w danym punkcie. W sytuacji, gdy prąd napotka na ośrodki / obiekty o oporności wyższej niż otoczenie (np. „soczewki” piachu w otoczeniu gliny, żwir, skupiska kamieni” rejestruje się wyższe oporności, zaś „soczewki” gliny, torfy itp będą obniżały wartości rejestrowanych oporności. Pomiary elektrooporowe można wykonywać jako sondowania, otrzymując profil – „przekrój” przez warstwy ukazujący rozkład oporności gruntu w pionie, lub jako profilowania, otrzumując dwuwymiarowe mapy rozkładu oporności pozornej gruntu do danej głębokości maksymalnej penetracji prądu. Głębokość uzależniona jest od układu elektrod pomiarowych i zwykle wynosi od 0,25m do kilku metrów. Metoda charakteryzuje się dużą skutecznością przy wykrywaniu większych struktur, lecz relatywnie niską rozdzielczością poziomą (pomiary zwykle wykonuje się w siatkach 1 x 1 lub 1 x 0.5 m), co wpływa negatywnie na potencjalne wykrywanie małych obiektów (w archeologii np. dołów posłupowych o średnicy poniżej 0,5m)