Metody elektromagnetyczne – georadar

Georadar jest metodą geofizyczną aktywną. Za pomocą anteny nadawczej do gruntu emitowana jest fala elektromagnetyczna (zwykle o częstotliwości od 10 do ponad 1000 MHz), która załamuje się i odbija od różnego rodzaju nieciągłości gruntu. Część impulsów odbija się od struktur napotkanych na swojej drodze, pozostałe penetrują grunt wgłąb, w efekcie czego profil georadarowy jest w stanie zarejestrować rozkład warstw i obiektów, pod warunkiem, że ośrodki te różnią się od siebie wartością swojej stałej dielektrycznej. Georadar zapewnia bardzo wysoką rozdzielczosć pomiaru wzdłuż profilu, a odstęp między profilami zależny jest od oczekiwanych rezultatów. Głębokość penetracji geordararu zależna jest od częstotliwości anteny – im wyższa częstotliwość, tym wyższa rozdzielczość pozioma, ale mniejsza głębokość penetracji. Wyniki badań georadarowych można przetwarzać do postaci planów trójwymiarowych, po oszacowaniu prędkości rozchodzenia się fali w gruncie i skorelowaniu jej z głębokością. Obrazy takie otrzymuje się pokrywając badany obszar regularną siatką profili. Powodzenie badań georadarowych zależy od charakteru badanego ośrodka – ośrodki o wysokiej przewodności elektrycznej (bagno, wilgotna glina) będą „tłumiły” fale elektromagnetyczne, w efekcie czego responsywność metody będzie znikoma.