Metody elektromagnetyczne – konduktometr

Konduktometria często określana jest jako odwrotność metody elektrooporowej. Rzeczywiście, jest to metoda wykrywająca obszary/obiekty przede wszystkim o podwyższonej przewodności elektrycznej (a więc niskiej oporności), jednak zalicza się ona do metod elektromagnetycznych, w związku z czym również do grupy metod aktywnych. Pomiary tą metodą polegają na wytworzeniu przez cewkę nadawczą zmiennego pola magnetycznego, które indukuje w gruncie prąd, który z kolei indukuje wtórne pole magnetyczne, które mierzone jest za pomocą cewki odbiorczej. Wartość tego pola jest proporcjonalna do przewodności elektrycznej gruntu w danym (mierzonym) punkcie. Metoda ta jest najbardziej wrażliwa na różnice w zawilgoceniu (i co za tym idzie – przewodności) gruntu, w związku z czym idealnie sprawdza się przy wykrywaniu obiektów kontrastujących z otoczeniem w zakresie tego właśnie parametru fizycznego. W zależności od instrumentu (i rozstawu cewek) możliwe jest prowadzenie pomiaru do głębokości maksymalnej od 0.5 do kilku metrów. W przeciwieństwie do metody elektrooporowej, jest to metoda bezkontaktowa (instrument nie musi mieć kontaktu z gruntem), a jej rozdzielczość jest zwykle wyższa (do kilku próbek na metr wzdłuż profilu).